Taksidə unudulmuş kupon və mənim uduşum - Форум ЛезгиЯр, лезги, лезгин, лезгины, лезги халкъ, лезгийриз, Лезги чiал, лезгияр

О сайте | Вопросы/Ответы | Словарь

Новости Сёла История Поэзия Голос Лезгин Народы Библиотека

Фото Видео Музыка

Статистика Форума

Обновленные темы

Популярные темы

Активные лезгияр

Новые пользователи

Ответов [ 0 ]

Ответов [ 2 ]

Ответов [ 0 ]

Ответов [ 2 ]

Ответов [ 0 ]

Ответов [ 1151 ]

Ответов [ 386 ]

Ответов [ 258 ]

Ответов [ 246 ]

Ответов [ 215 ]

Постов [ 2159 ]

Постов [ 643 ]

Постов [ 565 ]

Постов [ 376 ]

Lek5	Постов [ 326 ]

Дата [ 20.03.2026 ]

Дата [ 20.03.2026 ]

Дата [ 20.03.2026 ]

Дата [ 19.03.2026 ]

Дата [ 18.03.2026 ]

Новые сообщения · Участники · Правила форума · Поиск · RSS

Страница 1 из 1 1
Модератор форума: lezgin85, Mira

Taksidə unudulmuş kupon və mənim uduşum

8zonda	Сообщение Сегодня, 13:50 Сообщение #1
Ц1ийи кас Группа: Пользователи Сообщений: 8 Регистрация: 10.03.2026 Из: Российская Федерация Пользователь №: 2877 Отсутствует	Həmin gün işdən çıxanda artıq saat 7-ni keçirdi. Payızın qaranlıq çökən vaxtlarıdır, Bakıda tıxac olur, hamı evə tələsir. Mən də tələsirdim. Çünki evdə məni gözləyən bir iş var idi: sənədləri yığışdırmalı idim, səhər tezdən müştəriyə təqdimatım var idi. Taksi çağırdım. Maşın gəldi, oturdum arxaya. Sürücü adam sakit idi, radioda yüngül musiqi gedirdi. Mən telefonuma baxıb mesajlara cavab yazırdım. Birdən gözüm oturacaqda bir şeyə sataşdı. Kiçik bir kağız parçası. Elə bildim ki, zibil, qaldırıb kənara qoymaq istədim. Amma əlimə alanda gördüm ki, bu, nə isə bir kupon və ya çek idi. Üstündə tanış olmayan bir ad, bir də bir neçə rəqəm yazılmışdı. Çox da əhəmiyyət vermədim, cibimə atdım. Niyə atdım? Dəqiq bilmirəm. Elə bir vərdişdir məndə, nə tapıramsa götürürəm. Bəlkə də sahibi çıxar deyə. Evin qapısını açanda artıq saat 8 idi. Tez paltarımı dəyişdim, özümə çay dəmlədim. Sənədləri açıb işə başladım. Amma diqqətim bir türlü yığılmırdı. O taksidə tapdığım kağız ağlıma gəldi. Çıxartdım baxdım. Tanış gələn bir loqo gördüm. Elə bildim ki, bəlkə də kiminsə ödəniş qəbzidir. Amma orada bir kod var idi, yanında da “promo” sözü yazılmışdı. Maraqlandım. İşimi yarımçıq qoyub telefonu əlimə aldım. Həmin kodu hardasa istifadə etmək olarmı? Baxım, görüm. Bir az gəzintidən sonra anladım ki, bu, tanış bir platformaya aid kupon imiş. Düşündüm, nə olacaq ki? Sınayım. Həmin axşam ilk dəfə mostbet az giriş etdim. Düzünü desəm, əvvəllər adını eşitmişdim, amma heç vaxt ciddi baxmamışdım. İndi isə birdən-birə bu kupon məni ora yönləndirdi. Qeydiyyat sürətli oldu, heç bir əlavə məlumat istəmədilər. Kodları daxil etdim, aktivləşdi. Bir az da əylənim, dedim. Mən o gecə böyük planlarla girmədim. Sadəcə, işdən sonra bir az beynimi boşaltmaq istəyirdim. Oyunların içində elə birini seçdim ki, qaydaları sadə idi. Üç simvol düzülür, xətlər hesablanır. Heç bir strategiya, heç bir hesablama. Sadəcə fırladırsan və baxırsan. Başladım kiçik məbləğlə. Dörd-beş fırlanma heç nə vermədi. Düşündüm ki, “ə, nə edək, əyləncə puludur”. Amma altıncı və ya yeddinci fırlanmada birdən ekran səsləndi, işıqlar yandı, simvollardan biri tam ekranı örtdü. Mən nə baş verdiyini başa düşmədim əvvəlcə. Sonra gördüm ki, balansda rəqəm bir az artıb. O qədər də böyük deyildi, amma xoş idi. Həmin gecə bir saatdan çox oynamadım. Özümə “bu qədər” dedim və çıxdım. Yatanda düşündüm ki, təsadüflər nə qədər maraqlıdır. Bir taksidə unudulmuş kağız parçası, bir axşam əyləncəsi... Həyatın gözəlliyi də elə bu təsadüflərdə deyilmi? Bir neçə gün sonra yenə evdə oturmuşdum. Həmin gün işdə çətin bir gün idi, müştəri ilə danışıqlar uzun çəkmişdi. Evə gəldim, yemək yedim, televizoru açdım. Amma heç nə maraqlı gəlmirdi. Sonra ağlıma gəldi ki, bəlkə yenə mostbet az giriş edim? Axı əyləncə üçün, qaydalarını bilirəm, limitimi də bilirəm. Girdim. Bu dəfə fərqli bir oyun sınadım. Mərcimi az qoydum, tələsmədim. Oynaya-oynaya bir növ ritmə düşdüm. Fırlanır, dayanır, fırlanır, dayanır. Birdən bir fırlanmada ekranda elə bir birləşmə düşdü ki, hətta inanmadım. Üç dəfə ekrana baxdım. Düşündüm ki, yanlış görürəm. Amma yox, doğru idi. Balansdakı rəqəm o günə qədər gördüyüm ən böyük rəqəm deyildi, amma mənim üçün əhəmiyyətli idi. Çünki o rəqəm mənə hiss etdirdi ki, bəzən şans həqiqətən var. Və ən əsası, o an düzgün qərar verdim. Daha “bir də fırlanım” demədim. Çıx düyməsini basdım, qazancı çıxartdım, telefonu stolun üstünə qoydum. Bir həftə sonra həmin pulla özümə yeni bir ayaqqabı aldım. Çox istəyirdim, amma həmişə təxirə salırdım. İndi isə birdən-birə, taksidə tapdığım bir kağız sayəsində... Gülməlidir, hə? O gündən sonra mostbet az giriş mənim üçün bir rituala çevrildi. Həftədə bir dəfə, adətən cümə axşamları, işdən sonra girirəm. Bir az oynayıram, qazanıramsa sevinirəm, yoxsa da üzülmürəm. Çünki mənim üçün əsas olan oyun deyil, o an beynimi boşaltmaqdır. İndi o taksidə tapdığım kağız hələ də mənim çekmeçəmdə durur. Atmadım. Bilmirəm niyə, amma hər dəfə onu görəndə gülümsəyirəm. Çünki o kiçik kağız mənə bir şey öyrətdi: bəzən şans ayağımızın altında olur, sadəcə onu görmək lazımdır. Və gördüyün zaman da onu qiymətləndirmək lazımdır. Mən də elə etdim. Bu hekayəni yazanda yenə o ayaqqabını geyinmişdim. Çox rahatdır. Və bilirsiniz, bəzən elə gəlir ki, o ayaqqabını mənə nəinki mənim qazancım, həmin taksidə oturub o kağızı atmayan mənim özüm aldı. Yaxşı ki, atmamışam. Yaxşı ki, mostbet az giriş etmişəm. Və yaxşı ki, dayanmağı bilmişəm. Çünki əsl qələbə udmaq deyil, nə vaxt dayanacağını bilməkdir. Mən də bildim. -------------------- https://baloon.kz/